بازی درمانی چیست؟

بازی درمانی نوعی مشاوره است که به کودکان اختصاص دارد و با بازی معمولی متفاوت است و برای برقراری ارتباط با کودک، جهت پیشگیری و رفع مشکلات و چالش های روانی- اجتماعی استفاده می شود.

بازی درمانی به کودکان کمک می کند تا احساسات خود را از طریق اسباب بازی ها به جای کلمات بیان کنند.

محیط بازی درمانی چگونه باید باشد؟

در طول درمان ، درمانگر محیطی راحت و ایمن ایجاد می کند که در آن کودک اجازه دارد تا حد ممکن با حداقل محدودیت بازی کند. از این فضای مشاوره اغلب به عنوان یک اتاق بازی یاد می شود. در اتاق بازی، مجموعه ای از اسباب بازی های اختصاصی انتخاب می شوند تا کودک را به بیان احساسات خود و ایجاد رفتارهای سالم تر ترغیب کنند. نحوه ای که کودک با این اسباب بازی ها تعامل می کند، اساساً به عنوان کلمات نمادین کودک نگریسته می شود. مشاهده ی بازی کودک، به درمانگر اجازه می دهد تا از افکار و احساسات خاص کودک آگاه شود.

اسباب بازی های مورد استفاده در درمان ممکن است شامل جعبه ی ماسه ای با مجسمه های مینیاتوری ، مواد هنری ، لگو یا سایر اسباب بازی های ساختمانی ، لباس ، حیوانات ، عروسک ها ، تجهیزات ورزشی داخلی و سایر بازی های داخلی باشد. درمانگر همچنین ممکن است از ابزارها و تکنیکهایی مانند خاک رس ، قصه درمانی ، موسیقی ، رقص و حرکت ، نمایشنامه/ بازی نقش و تجسم خلاق، استفاده کند.

در ابتدا كودكان تحت درمان عموماً مجاز هستند كه مطابق میل خود بازی كنند. با پیشرفت درمان ، ممکن است درمانگر شروع به معرفی موارد خاص یا فعالیت های بازی کند که مربوط به مسائلی است که کودک با آن روبرو است.

روش های بازی درمانی:

بازی درمانی غیر مستقیم

بازی درمانی غیر مستقیم بر این عقیده استوار است که در صورت اجازه ی شرایط درمانی بهینه و آزادی بازی، کودکان در درمان می توانند به تنهایی مسائل را برطرف کنند. این روش، غیرقابل نفوذ تلقی می شود زیرا درمانگر در آن حداقل مشارکت را دارد.

بازی درمانی مستقیم

در بازی درمانی مستقیم، درمانگر نقش بیشتری ایفا می کند و کودک را به مشارکت در فعالیت های خاص ترغیب می کند. در این روش، بازی دارای یک موضوع و هدف مشخص است. همچنین از این روش، برای آموزش مهارت به کودکان استفاده می شود.

انواع بازی:

بازی برای ارزیابی: درمانگر کودک را در بازی های بیشماری برای ارزیابی دلبستگی ، سطح رشد ، وضعیت سلامت روان و غیره مشاهده می کند.

هنر درمانی: از  طراحی ، نقاشی ، خشت ، شعر ، رقص/ حرکت و غیره برای درمان استفاده می شود.

کتابشناسی: از کتابها برای کشف و آموزش مفاهیم استفاده می شود.

فیلیال درمانی (روابط والدین و کودک): یک رویکرد منحصر به فرد برای درمان است که بر رابطه ی والدین و کودک به عنوان ابزاری برای کاهش و پیشگیری از مشکلات تأکید می کند. والدین در بازی درمانی نقش دارند و درباره ی نحوه اجرای روش ها در خانه آموزش می گیرند.

تراکت ماسه درمانی: کودک از نمادهایی برای گفتن داستان خود در ماسه استفاده می کند. در این روش بر رسانه های لمسی و حسی تاکید می شود.

بازی های تخیلی ، لباس عروس ، خانه های عروسک ، آشپزخانه ، عروسک ها ، بلوک ها و غیره.

هدف از بازی درمانی چیست؟

هدف از بازی درمانی کمک به بچه ها است تا از احساسات خود آگاه شوند و آن ها را به روش های مثبت بیان کنند.  عصبانیت خود را مدیریت کنند، خود کنترلیشان را بهبود بخشند و توانمندتر شوند. همچنین بازی درمانی می تواند به آن ها در مدیریت ترس ، اضطراب و افسردگی کمک کند و مهارت های حل مسئله شان را تقویت کند.

وقتی کودکان، مشكلات شخصی نامطلوبی را تجربه می كنند ، غالباً رفتار نامناسبی از خود نشان می دهند.  در این مواقع، والدین ممکن است مشتاق کمک باشند اما کودک مایل به بحث در مورد مشکلش نباشد. برای چنین زمان هایی، تصور می شود که بازی درمانی یکی از مفیدترین روش ها باشد. اگرچه این روش ممکن است برای افراد در هر سنی مفید واقع شود ، اما به طور خاص، برای کودکان زیر 12 سال طراحی شده است. یک جلسه ی  معمولی بازی درمانی، ممکن است 30-45 دقیقه طول بکشد و ممکن است فقط با یک کودک یا به صورت گروهی انجام شود.

“می توانید در یک ساعت بازی بیشتر از یک سال مکالمه درباره شخص کشف کنید”

نویسنده:الهام مکاره چی، روان شناس و رواندرمانگر اختلالات رفتاری کودکان، مرکز مشاوره چیمگان

مقالات مرتبط در این زمینه:

اعتماد به نفس کودکان

اشتباهات بزرگ در پدر و مادری کردن

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *